Louis Rahier

Louis Rahier was een architect die tijdens het interbellum in Luik werkzaam was; de geraadpleegde bronnen vermelden noch zijn geboorte- en overlijdensdata, noch zijn opleiding. Hij was sterk aanwezig in de wijk rond de Place des Nations-Unies, aangelegd na de wereldtentoonstelling van 1905, waar hij in 1932 het gebouw op nr. 6 van het plein optrok. In de Rue de Paris, die het plein doorkruist, tekende hij de nrs. 6, 7, 8 en 10, met bewerkt art-deco-smeedwerk en oorspronkelijk schrijnwerk, soms met glas-in-lood, en daarnaast nr. 13 (1931) en nr. 12, op de hoek van het plein (1939). Aan de Quai du Condroz ontwierp hij het gebouw op nr. 3 (1935), twee traveeën breed en zes bouwlagen hoog, en signeerde hij het aanpalende huis op nr. 4, binnen een art-deco-ensemble dat grotendeels van Gabriel Debouny is. Van 1937 tot 1939 bouwde hij op de hoek van de Quai de Rome 1, op de plaats van de voormalige Chapelle du Paradis, een art-deco-appartementsgebouw van elf bouwlagen met een skelet in gewapend beton, op de hoek gemarkeerd door een trapeziumvormige erker over de volle hoogte.

Vertaald uit het Franse origineel.