Alfons Van Braekel

Alfons Van Braekel, geboren in Antwerpen op 4 november 1890 en overleden in Berchem op 3 december 1959, was als architect actief vanaf 1912 tot zijn overlijden en ontwierp woonhuizen, meergezinswoningen en flatgebouwen. Tijdens de vroege jaren 1920 onderscheidde hij zich zowel met ontwerpen beïnvloed door het baksteenexpressionisme van de Amsterdamse School als door een Frans georiënteerde art deco. De eerste strekking typeert de meergezinswoningen De Nève en Jensen in de Kruishofstraat 219-221 (1922), de tweede de woning Helsmoortel met natuurstenen gevel aan de Jan Van Rijswijcklaan 118 (1922). In 1921 tekende hij met Jacques De Weerdt het geheel aan de Berkenlaan 57-61, een van de weinige gezamenlijke projecten van beide architecten, waarvan het ontwerp vermoedelijk aan hem toe te schrijven is. In 1927 ontwierp hij zijn eigen woning in de Generaal Van Merlenstraat 21 op Zurenborg, in sobere art deco, als 'dubbele woning' met een afzonderlijk te verhuren wooneenheid op de tweede verdieping. In de jaren 1930 laveerde zijn architectuur tussen een zakelijke art deco en een ingehouden modernisme, zoals de meergezinswoning Lestienne (1933-1934) in de Tentoonstellingswijk, terwijl de woning met atelier Naveau-Aldernaght (1933), gebouwd voor kunstschilder en graveerder Maria Aldernagt, duidelijke kenmerken van de Amsterdamse School vertoont. Als zijn belangrijkste realisatie uit het interbellum geldt het appartementsgebouw met handelszaak van de Etablissements Carlier (1935) op de hoek van Meirbrug en Schoenmarkt, tegenover de Boerentoren.

Vertaald uit het Franse origineel.